رضا پهلوی و خط خیانت
برای نسخه فارسی به پایین صفحه مراجعه کنید
Reza Pahlavi and the Line of Betrayal
A clear line separates dissent from treason, and it has now been crossed.
There is a point in every political struggle where the argument is no longer about change, but about alignment. Iran has reached that point. What is unfolding is not a debate over change, but a test of where individuals stand when the country itself is under attack.
In every country, there comes a moment when political opposition stops being dissent and becomes something else. That line is not defined by ideology. It is defined by conduct. Across different periods and political systems, a consistent standard has emerged: when individuals advocate or assist in the destruction of their own country, its infrastructure, its cities, and the safety of its population, they move from opposition into betrayal.
It is important to distinguish between two closely related terms. Betrayal is a moral and political judgment. It reflects a perceived violation of loyalty to one’s country or its people. Treason, by contrast, is a legal concept. It is defined by law and usually involves aiding an enemy or acting against the state or the nation in ways that are punishable. The two often overlap, but they are not the same. An act may be widely seen as betrayal without meeting the legal threshold of treason. In more extreme cases, it can approach or cross into both. This distinction matters. It allows conduct to be judged without relying only on legal definitions, while still recognizing when actions move into more serious territory. In practice, across different countries and historical periods, this distinction has been applied in a consistent way.
During wartime, support for external military action against one’s own country, especially when it leads to civilian harm, has been treated as treason in legal context and as betrayal by societies.
In the case of Iran, that line has now been crossed.
Over recent weeks, military escalation by Israel and the United States has been accompanied by a clear expansion in both scale and impact. Strikes have hit hospitals, schools, universities, pharmaceutical factories, energy infrastructure, power facilities, and densely populated urban areas. Civilian casualties have been high. Thousands have been reported killed or injured, and daily life has been severely disrupted (Reuters, March 2026; The Guardian, March 2026). One of the most devastating incidents reported involved Minab elementary school strike in southern Iran, where at least 148 children were killed in a single attack. It underscored the scale of civilian harm now visible on the ground (The Guardian, March 2026).
At the start of any conflict, ambiguity exists. Governments justify their actions. Narratives compete. Some claim precision. Others speak of necessity. But that ambiguity does not last. Over time, patterns emerge. The scale of destruction becomes visible. Civilian impact becomes measurable. Once that point is reached, continued support is no longer a matter of incomplete information. It becomes a conscious choice.
That is where a segment of the Iranian diaspora now stands.
Demonstrations have taken place in which participants explicitly endorsed missile strikes against Iran while rallying behind monarchist symbols and figures (Reuters, March 2026). In parts of the diaspora, the language has gone further. The bombing campaign has been described not as destruction, but as “liberation” (The Guardian, March 2026).
At the same time, Reza Pahlavi has warned against negotiations and argued for sustained pressure and military confrontation, effectively a call for a bombing campaign. His position has increasingly converged with those calling for destruction of Iran. This is no longer an abstract debate about political change. It is a question of alignment.
A familiar argument is often used to justify this position. It holds that the Islamic Republic cannot be reformed or overthrown internally, and that external force is necessary. This argument has been made before in Iraq, in Libya, and elsewhere. The outcomes are well documented. External military intervention does not surgically remove regimes. It destabilizes entire societies, often with long-term consequences for the very populations it claims to help. The distinction is clear. Opposition to a government is one thing. Advocacy for actions that destroy the country itself is another.
Within Iran, that distinction is widely understood. Even among those who strongly oppose the Islamic Republic, there is little support for foreign bombing of cities, infrastructure, and civilian areas. The cost is immediate. It is borne by ordinary people. It is not theoretical. It is not symbolic. It is lived. There is also a question of legitimacy. When political actors align themselves with foreign military campaigns against their own country, they do not strengthen their position, they weaken it. They shift from representing a national cause to being seen as agents of external power.
At this stage, there is no ambiguity.
Supporting reform or opposing authoritarian rule is legitimate. Supporting the bombing of one’s own country is not. When that support continues after the destruction is visible, after civilians are killed, infrastructure is shattered, and the consequences are clear, it becomes a deliberate choice.
Reza Pahlavi and those who continue to support and promote this position have moved beyond political opposition. By aligning themselves with external military action against Iran, they have placed themselves in direct opposition to the Iranian people.
This is no longer a debate. It is a matter of alignment.
They have crossed the line of betrayal.
And in doing so, their position moves into territory that, by widely understood standards, approaches treason.
Once that boundary is reached, the conclusion is unavoidable. They stand alongside those inflicting harm on Iran, not alongside those seeking its future. They function not as an alternative, but as an extension of the forces acting against the country. They are not separate from the damage being done to Iran. They stand against the country, the nation, and the Iranian people, no different from the Islamic Republic.
By: M.Davar
March 2026
—————————————————————————————————–
Below are a few of recently published related article by M. Davar
Israel’s Long Strategy Against Iran and the Reza Pahlavi Question
Exile, Intervention, and a Nation Trapped Between Power and Betrayal
Name Recognition Is Not Legitimacy: The Limits of Exile Leadership
Pushing Toward Conflict: The Calculations Driving the U.S. and Iran to the Brink
Manufacturing a Leader? The Rise of Reza Pahlavi
Iran’s Revolution: The Distance Between Rhetoric and Resistance
Iran at the Crossroads: Liberation, Illusion, and the Cost of Foreign Salvation
The views expressed in this article are those of the author and do not necessarily reflect the official policy or position of IranOnline.com.
رضا پهلوی و خط خیانت
مرزی روشن میان مخالفت و خیانت وجود دارد و اکنون این مرز عبور شده است.
در هر مبارزه سیاسی، نقطهای فرا میرسد که بحث دیگر بر سر تغییر نیست، بلکه بر سر همسویی است. ایران به آن نقطه رسیده است. آنچه امروز در حال رخ دادن است، مناظرهای درباره اصلاح نیست، بلکه آزمونی است برای سنجش اینکه افراد در زمانی که خودِ کشور هدف حمله قرار گرفته، در کجا ایستادهاند.
در هر کشوری، لحظهای فرا میرسد که اپوزیسیون سیاسی دیگر صرفاً مخالفت نیست و به چیز دیگری تبدیل میشود. این مرز با ایدئولوژی تعریف نمیشود، بلکه با رفتار تعریف میشود. در دورههای مختلف و نظامهای سیاسی گوناگون، یک معیار ثابت شکل گرفته است: هنگامی که افراد از تخریب کشور خود، زیرساختهای آن، شهرهای آن و امنیت مردمش حمایت یا در آن مشارکت میکنند، از جایگاه مخالفت عبور کرده و وارد حوزه خیانت میشوند.
تمایز میان دو مفهوم نزدیک در اینجا اهمیت دارد. «خیانت» یک داوری اخلاقی و سیاسی است. به معنای نقض وفاداری نسبت به کشور یا مردم است. در مقابل، «خیانت به میهن» (treason) یک مفهوم حقوقی است که در قانون تعریف میشود و معمولاً شامل همکاری با دشمن یا اقدام علیه دولت یا ملت بهگونهای است که قابل مجازات باشد. این دو اغلب همپوشانی دارند، اما یکسان نیستند. ممکن است عملی از نظر عمومی خیانت تلقی شود، بدون آنکه به آستانه حقوقی خیانت به میهن برسد. در موارد شدیدتر، ممکن است هر دو را دربرگیرد. این تمایز مهم است. زیرا امکان قضاوت درباره رفتار را فراهم میکند، بدون آنکه صرفاً به تعاریف حقوقی محدود شویم، و در عین حال نشان میدهد چه زمانی یک رفتار وارد حوزهای جدیتر میشود. در عمل، در کشورهای مختلف و در دورههای تاریخی گوناگون، این تمایز بهصورت نسبتاً ثابت به کار رفته است.
در زمان جنگ، حمایت از اقدام نظامی خارجی علیه کشور خود بهویژه زمانی که به آسیب غیرنظامیان منجر شود—در چارچوب حقوقی بهعنوان خیانت به میهن و در نگاه جامعه بهعنوان خیانت تلقی شده است.
در مورد ایران، این مرز اکنون عبور شده است.
در هفتههای اخیر، تشدید نظامی از سوی اسرائیل و ایالات متحده با گسترش آشکار در مقیاس و اثرات همراه بوده است. حملات، بیمارستانها، مدارس، دانشگاهها، کارخانههای دارویی، زیرساختهای انرژی، تأسیسات برق و مناطق پرجمعیت شهری را هدف قرار دادهاند. تلفات غیرنظامیان بالا بوده است. گزارشها از کشته و زخمی شدن هزاران نفر حکایت دارد و زندگی روزمره بهشدت مختل شده است (رویترز، مارس ۲۰۲۶؛ گاردین، مارس ۲۰۲۶). یکی از ویرانگرترین موارد گزارششده، حمله به یک مدرسه ابتدایی در میناب در جنوب ایران بود که دستکم ۱۴۸ کودک در یک حمله کشته شدند. این حادثه، ابعاد آسیب غیرنظامی را که اکنون بهوضوح قابل مشاهده است، برجسته کرد (گاردین، مارس ۲۰۲۶).
در آغاز هر درگیری، ابهام وجود دارد. دولتها اقدامات خود را توجیه میکنند. روایتها با یکدیگر رقابت میکنند. برخی از دقت سخن میگویند، برخی از ضرورت. اما این ابهام پایدار نمیماند. با گذشت زمان، الگوها آشکار میشوند. ابعاد تخریب قابل مشاهده میشود. تأثیر بر غیرنظامیان قابل اندازهگیری میشود. وقتی این مرحله فرا میرسد، ادامه حمایت دیگر ناشی از کمبود اطلاعات نیست، بلکه یک انتخاب آگاهانه است.
اکنون بخشی از دیاسپورای ایرانی در همین نقطه قرار دارد.
تظاهراتی برگزار شده که در آن شرکتکنندگان بهصراحت از حملات موشکی علیه ایران حمایت کردهاند و همزمان زیر پرچمها و نمادهای سلطنتطلبانه تجمع کردهاند (رویترز، مارس ۲۰۲۶). در بخشهایی از دیاسپورا، این گفتمان حتی فراتر رفته است. کارزار بمباران نه بهعنوان تخریب، بلکه بهعنوان «آزادی» توصیف شده است (گاردین، مارس ۲۰۲۶).
در همین حال، رضا پهلوی علیه مذاکره هشدار داده و بر فشار مستمر و رویارویی نظامی تأکید کرده است که عملاً به معنای حمایت از کارزار بمباران است. موضع او بهطور فزایندهای با کسانی همسو شده که خواستار تخریب ایران هستند. این دیگر یک بحث انتزاعی درباره تغییر سیاسی نیست. مسئله، همسویی است.
استدلالی آشنا برای توجیه این موضع مطرح میشود. اینکه جمهوری اسلامی قابل اصلاح یا سرنگونی از درون نیست و نیروی خارجی ضروری است. این استدلال پیشتر در عراق، لیبی و جاهای دیگر نیز مطرح شده است. نتایج آن مستند است. مداخله نظامی خارجی رژیمها را بهصورت جراحیشده حذف نمیکند. بلکه کل جامعه را بیثبات میکند، اغلب با پیامدهای بلندمدت برای همان مردمی که ادعا میشود قرار است از آنها حمایت شود. تمایز روشن است. مخالفت با یک حکومت یک چیز است. حمایت از اقداماتی که خودِ کشور را نابود میکند، چیز دیگری است.
در داخل ایران، این تمایز بهخوبی درک شده است. حتی در میان کسانی که بهشدت با جمهوری اسلامی مخالفاند، حمایت از بمباران شهرها، زیرساختها و مناطق غیرنظامی توسط نیروهای خارجی بسیار محدود است. هزینه آن فوری است و توسط مردم عادی پرداخت میشود. این یک بحث نظری نیست. نمادین نیست. واقعیتی است که زیسته میشود. مسئله مشروعیت نیز مطرح است. وقتی بازیگران سیاسی خود را با کارزارهای نظامی خارجی علیه کشورشان همسو میکنند، موقعیت خود را تقویت نمیکنند بلکه تضعیف میکنند. آنها از نمایندگی یک آرمان ملی فاصله گرفته و بهعنوان عامل قدرتهای خارجی دیده میشوند.
در این مرحله، دیگر ابهامی وجود ندارد.
حمایت از اصلاح یا مخالفت با حکومت اقتدارگرا مشروع است. حمایت از بمباران کشور خود مشروع نیست. هنگامی که این حمایت پس از آشکار شدن تخریب ادامه یابد—پس از کشته شدن غیرنظامیان، ویرانی زیرساختها و روشن شدن پیامدها به یک انتخاب آگاهانه تبدیل میشود.
رضا پهلوی و کسانی که همچنان از این موضع حمایت و آن را ترویج میکنند، از مرز مخالفت سیاسی عبور کردهاند. با همسویی با اقدام نظامی خارجی علیه ایران، خود را در تقابل مستقیم با مردم ایران قرار دادهاند.
این دیگر یک بحث نیست. مسئله، همسویی است.
آنها از خط خیانت عبور کردهاند.
و با این عبور، جایگاه آنها وارد حوزهای میشود که بر اساس معیارهای شناختهشده، به مرز خیانت به میهن نزدیک میشود.
وقتی این مرز شکسته شود، نتیجه اجتنابناپذیر است. آنها در کنار کسانی ایستادهاند که به ایران آسیب میزنند، نه در کنار کسانی که آینده آن را میخواهند. آنها نه یک آلترناتیو، بلکه امتداد همان نیروهایی هستند که علیه کشور عمل میکنند. آنها از آسیبی که به ایران وارد میشود جدا نیستند. آنها در برابر کشور، ملت و مردم ایران ایستادهاند همانگونه که جمهوری اسلامی ایستاده است.
نویسنده: م. داور
مارس ۲۰۲۶